فقط یک بهار

هر روز یک خبر! هر روز که می گذرد نگرانی در درونم موج می زند مبادا امروز خبری دیگر، شکستی دیگر،رفتنی دیگر، تمام شدنی دیگر، انقراضی دیگر را بشنوم!

 دوزیستان که به خاطر داشتن پوسته های نازک تخم هایشان از حساسیت ویژه ای برخوردارند در هشدار دادن به انسان ها نسبت به خطرات و تغییرات مرگ بار اطراف شان بسیار سودمندند اکنون در شمار فراموش شدگان قرار گرفته اند به گونه ای که  در مناطقی از دنیا دیگر نمی توان قورباغه و وزغ را دید!

در این میان سمندر لرستانی که تصویر زیبای آن را می بینیدنیز رو به انقراض می رود...

خرس های قطبی، این حیوانات دوست داشتنی که برای بعضی از اقوامِ انسانی و قبایل  نُماد خوش بختی و نشانه ی پیروزی است  نیز به خاطر گرم شدن زمین و مناطق سردسیر آن و هم چُنین آب شدن یخ های قطبی و نیز به خاطر داشتن پوستی زیبا و گیرا مورد شکار انسان قرار می گیرد و این در حالی است که هم اکنن حدود 22000 خرس قطبی دیگر در دنیا وجود دارد!

صید عظیم ماهی ها به شیوه های مختلف و گاهی بسیار خشن و نابخشودنی بحران جدّی و قابل توجهی را شکل داده است به گونه ای که در صد بالای 80 یا 90 برخی از گونه های ماهی در زیستگاه هایِ خود از میان رفته اند. وارد کردن مواد سمیّ برای کشتن ماهی ها و یا بی حس کردن آنها موجب آسیب دیدن حیوانات دریایی و یا گیاهانِ این زیستگاه آبی شده و نتایج غمباری را بر جا گذاشته است.

پلنگ و یوز پلنگ زیبا و بی نظیر ایرانی هم در حال انقراض است. به گونه ای که هم اکنون کمتر از 60 قلاده یوز ایرانی در میان ما باقی مانده است.

گوزن های زرد ایرانی وضعیت اسف باری را می گذرانند و  آن هم به خاطر از میان رفتن زیستگاه هایی است که در آن ها می زیند.

 شاه روباه ، گربه ی پالاس، روباه ترکمنی و... نیز چند حیوان زیبای دیگر ایرانی هستند که خطر انقراض را در اطراف خود حسّ می کنند.

شیرها این نُمادهای باستانی ، این نشیمن در هفتمین آسمان آریای ها سال هاست که در سرزمین ما دیده نمی شوند و شیرهای آفریقایی هم رو به تمامی می روند.

 کوتاهی انسان و سنگدلی های او .... طمع ورزی ها و سیری ناپذیری هایش این چنین بلایی را بر سر زندگی آورده است.

بی رحمانه درختان را کُشتیم و شاخه ها را بُریدیم بی آن که صدای گِریه ی گنجشک ها را بشنویم ، نخواستیم که بشنویم.... جنگل ها را سوزاندیم و گمان نبردیم که غرور ببرها، پلنگ ها و شیرها را جریحه دار می کنیم آن گونه که نفرین زندگی دامانمان را می گیرد و ببر ِ بی نظیر میهن مان برای همیشه ترکمان می کند و چشمان فرزندانمان و گوش نسل هایمان را برای همیشه از دیدن شکوه خجسته و شنیدن نعره ی آسمان شِکافش محروم کردیم!

گربه ها را ... گربه های ایرانی که زیباترین گونه ی گربه های جهان هستند را با بی مهری تمام کوچه گردهای زشت ساختیم... آب ها را سمّی کردیم تا آن جا که  آفتاب داغ پرتوش را به مرجان ها و گیاهان دریایی رساند و این گونه است که حیات زیر آب را هم تاب نیاوردیم... خرچنگ ها را خوراک کردیم و ماهی ها را بِرکِه نشین... می دانید تنها در خوزستان 12 گونه ی حیوانی در معرض انقراض اند...؟ با خود چه می کنیم ...؟ بر سر دنیا چه می آوریم ...؟ ما به کجا می رویم ....؟ دریاچه هایمان خشکیدند ... تالاب ها مردند و اشک هیچ کدام مان در نیامد ... زندگی از دست می رود و ما سکوت را برگزیده ایم تا مبادا مدرنیزم از دست های مان بگریزد ...

تنها بر جانداران، نامهربانی روا نداشتیم ... به میراث فرهنگی خود هم بی وفایی می کنیم . شنیدید که به خاطر عبور قطار شهری از خیابان چهار باغ اصفهان با مجوز شورای شهر و شهرداری این شهر تصمیم به قطع درختان این خیابان گرفته اند و این نمادهای کهن کشور، روزها و ساعات واپسین روزگارشان را می گذرانند. دو هفته پیش برای بدرود با این کهن یاران به این شهر رفتم و در برابر چشمان ناآشنا و حیرت زده ی مردمان آن درختان پاک را نوازش کردم و ... گریستم و از آنها خواستم گناه انسان را ببخشند. چندی پیش تر خبرهای دردناکی را از رسانه دریافت کردیم و آن این که درختان چندین هزار ساله ی لوت را بُریدند و این نشان های مبارک در برابر چشم گریان اهالی و سالمندان دیار که کودکی ، جوانی و میان سالی را زیر سایه ی آسمانی آنها در برابر سوز آفتاب عمر گذرانده بودند بر زمین افتادند و این امر در حالی رخ داد که مردم طی ِ تماس با همراه مسولین امر خواستار توقف این رخداد تلخ بودند اما باز هم انسان به سرکشی خود گردن نهاد....

و اینک در چنین شرایطی دوم بهمن روز جشن بهمنگان و روز حمایت از حیوانات فرا می رسد... باز هم بپرسیم به کجا می رویم؟

خروس سفید نشان زیبای این روز فرخنده با شهرت به " پیک مهر "  نام "پرنده ی ایرانی " را به خود گرفته است. ایرانیان باستان خوردن گوشت این حیوان را روا نمی دانستند و برای او ارزش زیادی قائل بودند و چون این پرنده نخستین پرتوهای خورشید را سحرگاهان می دید و آواز سرمی داد همه را به ستایش و نیایش فرامی خواند.

بگذریم... بیایید این قدر بدی نکنیم و بگذاریم زندگی سهم بیشتری برای کودکان امروز و زندگان فردا باشد... حیوانات را پاس بداریم.

دوم بهمن، جشن بهمنگان خجسته و فرخنده باد.